Dudaklarım çarpınca iki hece bir tekrar
Göğsümde düğümlenir yetim bir efkar
Uzaktan kokunu getirir usulca rüzgar
Halimi yalnız kimsesiz çocuklar anlar
Avucumdan akar usul usul yoklar
Bilinmez bir diyardır gittiğin yollar
Dindirir mi içimdeki özlemi bahar
Halimi yalnız kimsesiz çocuklar anlar
Ardın sıra toprağa dokunan sular
Heves edip yaslansam yıkılır dağlar
Yokluğun gönlümde durmadan kanar
Halimi yalnız kimsesiz çocuklar anlar
