Müptela

 Sen beni hep böyle mutsuz mu sandın

Gördüğümden günden beri 

neşemi yüzümden aldın

Nasıl inandım sana nasılda kandım

Beni sen hep böyle yarım yaralı bıraktın

Bitimli beni

Bitimsiz bir aşka müptela yaptın

Ahh

Vazgeçtiğim bir sabahtı

Uykumun senden kaçtığı

Geçti kalbimin ağrısı

Aşkın başıma bela açtı 

Tövbesiz bir günahtı

Kalmamış halimin mecali

Sensizliğe uzanan bir ahhtı

Kanımı dökmeden öldürür beni

Gülüşün kurşunsuz bir silahtı

Kuşlar yüzünden düştüm 

Sanki ben 

Gökyüzünden

Bitimsiz

Yıkıldı içimde zaman

Hava bozdu tozduman

Kırıldı dinlediğim keman

Aşk yandı kül oldu

Mecnun yandı kul oldu

Bitmedi sana olan sevdam

Tespit…

 "Dünyada bir tek insana inanmıştım. o kadar inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. ona kızgın değildim. ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkân olmadığını hissediyordum. ama bir kere kırılmıştım. hayatta en güvendiğim insana duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi. sonra, aradan seneler geçtiği halde, nasıl hâlâ ona bağlı olduğumu gördükçe, ruhumda daha büyük bir infial duyuyordum." Sabahattin Ali “ Kürk Mantolu Madonna”

Arasıra

Bir yanılgı içinde

Yoruldu ruhum, yoruldu ömrüm

İki seçenek arasında

Yaşadım yaşadım durdum

Bir ışıktım karanlığa koşan

Kaç defa yanıp kaç defa söndüm

Gecenin tavan arasında

Gözlerim çocuk bakışlı hala

Gidenin ardı sıra

Kelimeler yabancı

Kelimeler uzak bana

Uzat ellerini arasıra arasıra

Son defa

Payımı aldım bu sevdadan

Yarın diye bişey

Diye bişey yok

Bir boşluktayım

Kaldım ortasında

Yıldızlarım düküldü sahiden

Omuzlarım ağaç kabuğu

Taşımaktan boynunda günahını

Umudum gömülmekten topraklı

Neye uzatsam ellerimi merhametli

Kirlendi beyazı mavisi yüzümün

Koynunda nefti karanlığın

Artık bana gelme beklemeyeceğim

Beklesende gelmeyeceğim

Sana son bişey söyleyeceğim

Son bişey

 

Yokluğunda…

Yokluğuna alışmak

Soğuk bir gecenin ayazında 

Ateşin başında

dışarıda kalmak

Ve üşüyerek beklemek gelmeyecek birini

Ellerin soğuk kesiği kaskatı

Karanlıkta üstelik 

Bilinmez bir şekilde ürkek

Ve heyecanına yenik titrek

Hiç geçmeyen bir özleme tahammül etmek

Gökyüzünden perde perde geçerken bulutlar

Yıldızlar yanıp yanıp sönerken

Yarım kalmış bir aşk/bir şiir kadar acınası…

HERKESLEŞİYORSUN…

Arayıpta bulamamak ne acıdır,
Yahut onu kaybedip çaresiz kalmak..
Ama en ağırı ne biliyor musun?
Sen onun yanındayken
O aslında hiç senin yanında olmamıştır
Bunu farkedince insan
Ne vakit o vakit oluyor
Ne de insan aynı insan..
Aradan bir aşk yılı geçmiş
Tüm dertler iliklenip kanatlara dikilmiş
Ve gözlere pembe bir perde çekilmiş
Uçtuğunu sanırsın
Ama hep aynı yerdesindir..
Gün gelipte perde inince zavallı bir yoksunluk çöküyor gözlerinin dibine
Bütün mavilikler siyaha bürünüyor
Ve sen kirleniyorsun.
işte o zaman ne tuttuğun güvercin beyaz
Ne de soluduğun hava berrak..
Aşk girdiği kalbin şeklini alırdı her zaman
Bunu seninle öğrendim
Doyurucuydu ve sıcaktı
Seni diğerlerinden farklı kılan
Ve beni savunmasız bir kuş misali
Ölümlerden ölüme salan..
Ama güneş gidipte
Gece inince
Tarifsiz bir sızı işledi sol yanıma
Birden yok olup giden gülüşün
Dikenli bir ip dayadı boğazıma
Seni sustum,
Karanlık gecede, kör pusuda..
Ve ne yazık
Bunca yaşanmışlık ardında gördüğüm
Aşk dediğim şey
Ellerinle boğazıma geçirdiğin bir kör düğüm..
ince bir veda havası sarıyor dört yanımı
Sen umursamıyorsun..
Ölüm diyorum ölüm,
Dayandı kapıma
Bilmiyorsun..
Makyajı akıyor farkının, herkesleşiyorsun.. Özdemir Asaf 

Ayaküstü aşk

 görünmez camlara mı çarptım 

dalgınlığın aynasında o akşam 
bambaşka bir şehre uçacaktım 
yıldız yağmurundan sırılsıklam 
yalnızlığımda o kadın bekliyordu. 

yanlış bir hayalin şehrinde kaldım 
sevdiği ben değilim anlatamam. 
o aşk bu değildi tasarladığım 
büyük bir tenhalık nasıl korkmam 
korkularım bir canavar doğurdu 

bilmem n'apsam nereye kaçsam 
yeşil karanlışında ağır tutsağım 
gözlerinden çıkmak başlıca tasam 
saçlarının zincirinde elim ayağım 
kirpikleri süngü takmış bir ordu 

bütün saatler bir anda durdu...........

Sevgili

 Ey Sevgili! Bir geceliğine değiş tokuş etseydik yüreğimizi, taşıyabilir miydin acaba bendeki seni?{Şems-i Tebrizi}

Hasta!

 Ruh hastasıyız biz, sevmiyoruz ruhsuz şeyleri:)

Bir yerlerde tanrının
Zamanı durdururken
Mekanı genişlettiği de olmuştur

Seni bir kenara koyuyorum

Diğer insanları toplayıp çarpıyorum

Bir sen etmiyor

La hakika illallah

Allahtan başka gerçek yoktur

İnsanın dünyaya hevesi babası gidene kadarmış

Seni yazacaktım, tükendi kelimeler 

Canda düşer toprağa, başta

Sevgi çıkar gider, küser aşka

KALBİMDESİN…

Masum bir çocuk kalbiyle

Sevdim seni

Bir kelebeğin arkasından

Merakla neşeyle koşan

Bir ağacın dalındaki

Serçenin şarkısına ıslıkla eşlik eden

Gökyüzündeki güneşin ayın

Kendisini takip ettiğini sanan

Kendinden küçüklerle karşılaşınca

Ona olanca merhametiyle dokunan

Ve hayretle koşan ve duran bir çocuk 

İçinde sen unutulmuş bir kalple yaşıyorum

Hevesi hiç bitmeyen

Özlemi hiç eksilmeyen 

Masum bir çocuk kalbi gibi

VEDA

Elimde, sükutun nabzını dinle,
Dinle de gönlümü alıver gitsin!
Saçlarımdan tutup, kor gözlerinle,
Yaşlı gözlerime dalıver gitsin!

Yürü, gölgen seni uğurlamakta,
Küçülüp küçülüp kaybol ırakta
Yolu tam dönerken arkana bak da,
Köşede bir lahza kalıver gitsin!

NECİP FAZIL KISAKÜREKd

Vefa

Ateş saatlerce yanar suyu ısıtır da,
Su bir saniyede ateşi söndürür.
Vefasızlığı başka türlü tarif edemem. Necip FAZIL

Sitare

 

İyilik güzellik…

Size mahsus değil ki bu güzellik

Bizimde kelimelerimiz var üstelik

Kişi başı bir sihirli kelime yeterli 

Bir aşkı bırakmak yada yıkmak için

Bir namlunun içinde bekleyen biçim

Hepsi ıska karavana kasti gerekli 

Bence anlıyorsun anlıyorsun

Uygun değil mi yoksa bu oyun

Fazla mı uzadı yoksa yoksa sıkıldın mı sen

Yüreğin taş olsada

 

Kalbim

Ahh kalbim
Sırtımdaki ağır yüküm
Müebbet bir hüküm
Kalmadı mecalim
Yarına arzuhalim

Kelime hanım’a

Merhaba kelime hanım 
Seslenmek istiyorum size aşk ile
Lakin hep meşgul görüyorum söz ile
aşka müptelasınız biliyorum 
Karşıma çıktığınız her halinizle
İçinizde yaşar bir münzevi azize
Ben de aşkınızdan inanın ölüyorum

Merhaba kelime hanım 

Ta ezelden ulaşır bu selam zatınıza

Çıkmam mümkün değildir bahtınızal

Gülüşünüz gülüşüme denk biliyorum

Gözlerim aşina gözlerinizin karasına

Sesiniz çözülmez bir sır bir muamma

Size kendinizle mutluluklar diliyorum

İnanın bulvarda aşkınızdan ölüyorum

Görüntü

Beklenmedik bir anda
Düşünce yarınsız bir aşka
Sevgilinle saklambaç oyna
Beyhude boş bir çaba 

Uçtuğunu sandığın süre
Kuyunun derinliği kadar çare
Elinde kırılmış bir keskin ayna
Sığınmış kendi sesinin yankısına

Yalnızlık…

 

 ben seni kötüleyemem hiç...

çiçekli bir yol vardı yürüdüm, derim. ayaklarıma diken batsa gül kokusundan bahsederim. ben seni kötüleyemem hiç. çiçekli bir yol vardı yürüdüm derim. 
ayaklarıma dikenler battı, ama her ormanda olur böyle şeyler derim

Sevgileri yarınlara bıraktınız
Çekingen, tutuk, saygılı.
Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı.

Bitmeyen işler yüzünden
(Siz böyle olsun istemezdiniz)
Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı.

Siz geniş zamanlar umuyordunuz
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.
Yılların telâşlarda bu kadar çabuk
Geçeceği aklınıza gelmezdi.

Gizli bahçenizde
Açan çiçekler vardı,
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz 

Yahut vaktiniz olmadı. 

Bir şey var aramızda

Bir şey var aramızda
Senin bakışlarından belli
Benim yanan yüzümden
Dalıveriyoruz arada bir
İkimizde aynı şeyi düşünüyoruz belki
Gülüşerek başlıyoruz söze
Bir şey var aramızda
Onu buldukça kaybediyoruz isteyerek
Fakat ne kadar saklasak nafile
Bir şey var aramızda
Senin gözlerinde ışıldıyor
Benimse dilimin ucunda

Nahit Ulvi AKGÜN

Beni yakışına

 

Çocuklar…

Şu karanlık gecelerde
Işığı sönmüş evlerde
Gözleri  pencerelerde
İçinde bir çocuk ağlar

Gittiğin günden beri

Ne ölüdür ne de diri

Herkesin var bir sevdiği

İçimde bir çocuk ağlar

Oturmuş bir dağ başına

Girmiş hasretin çağına

Ahsenin senin aşkına

Kabrinde bir çocuk ağlar

           Başka birisi nasıl sevilir bilmiyorum

Hangi şehre gidilir yalnız başına,
Hangi şarkı dinlenir senle olmayınca.
Kimle çay içilir ?
En güzel sözlerin altı kim için çizilir
Kimin kokusu saklanır…
Hangi hayal hediye edilir,
Hangi gözle bakılır o çiçek yaprağı kirpiklerine
Nasıl anlatılır gülüşünün sesi
Adının güzelliğine hangi alfabe de rastlanır
Senin bakışın hangi şiire benzer
Kime dokunur, sarılır, uyur bu kalp
Hangi insanda rastlanır sana…
Gel de anlat…
Senden başkası nasıl sevilir ?
Bilmiyorum ben…

İlhan Berk

Vefa

 

Kimse anlam veremez.
Tamir ettirmedin gitti derler şu saati.
Ettirmek istiyor musun demezler.
Bir bozuk saattir yüreğim, hep sende durur. Turgut UYAR

Serzeniş

Uğruna ömrünü verdiğin sevgili

Sana el olmuş uzaktan seslenir

Küllenmiş yüreği gözleri nemli

Köşe başında bir soluk nefeslenir

Aşkın hesabını varmıdır bir tutan

Gidene ne oldu kalan nerde kaldı

Kimde kabahat önce kimdi unutan

Çoğaldı özlemi kimin ömrü azaldı

Asla beraber olamayacağız. 

Aynı evi, aynı teni paylaşamayacağız. 
Aynı masada oturmayacağız. 
Hatta aynı şehirde bile oturmayacağız.

Belki bir gün son kez görüşeceğiz, ikimiz de bunun son olduğundan habersiz. 
Son kez el ele gezeceğiz, belki de son kez söyleyeceğiz birbirimizi sevdiğimizi.

Yine beraber planlar yapıp, tutamayacağımız 
Son sözleri vereceğiz birbirimize. 
Ve elbette yollarımız yine ayrılacak bir gün.

Sonra aramıza şehirler girecek, 
Hiç karşılaşmayacağız. 
Tesadüfler bile bir araya getiremeyecek. 
Sonra da belki birimiz öleceğiz, diğerimiz hiç bilmeyecek NH

 

Allahaısmarladık

Elimi beş yerinden dağladı beş parmağın,
Bağrımda da yanmadık bir yer bırakmadan git... 
Bir yarın göçtüğünü,çöktüğünü bir dağın 
Görmemek istiyorsan ardına bakmadan git! 

Yavrusunun yoluna dalan bir dul bakışı 
Andırıyor ışıksız evinde pencereler. 
Biraz yeşermek için beklesin artık kışı 
Çağlayansız yamaçlar,suyu dinmiş dereler. 

Bir sarı yaprak gibi düştü gönlüm yoluna, 
Buğulu gözlerimden geçmediğin gün olmaz: 
Benim kadar titremez hiç bir yiğit oğluna, 
Hiç bir ana kızına bu kadar düşkün olmaz. 

Bin fersahtan duyarım kimle gülüştüğünü, 
Alnından öz kardeşim öpse ben irkilirim. 
Değil yalnız ardına kimlerin düştüğünü, 
Kimlerin rüyasına girdiğini bilirim. 

Gözlerimi gün gibi kamaştıran yüzünü 
Daha candan görürüm senden uzaklaşınca. 
Sararırsın dönüşte görünce öksüzünü: 
Bir gelinlik kız olur aşkım senin yaşınca. 

Elimi beş yerinden dağladı beş parmağın, 
Bağrımda da yanmadık bir yer bırakmadan git. 
Bir yarın göçtüğünü,çöktüğünü bir dağın 
Görmemek istiyorsan ardına bakmadan git!

Faruk Nafiz ÇAMLIBEL

 

Hatırla

Gözlerin gözlerime değince
Kalbimdeki dua oldun tanrıya
Varlığın şeklinden daha derince
Ruhum nurdan ruhuna aşina

Yanyana akarken sonsuz bir karanlığa

Gözlerin şefkat yüzün  saf nurdan 

Dünya her canlıya malum bir coğrafya

Bir yolcuyum ayrı düşmüş ruhundan

Seni gökteki yıldızken bile tanıyorum

Hala senden yansıyan ışığı taşıyorum

Mesafe…

Çarşı pazar karşılıklı geldiğimizde 

O çocuksu içten tavrınla gülümsüyorsan

Durup köşe başında ellerin yüreğinde

Ardım sıra hüzünle bakabiliyorsan

Biz geceleri beraber uyumasakta

Yıldızlı gökyüzünün altında

Birbirimize sarılmışız demektir

Aramızda mesafe olsada olmasada

Bu sevda bitmez…

Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim
Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver
Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim
Ve ben çekip giderim bir nehir akıp gider

Bir hatıradır şimdi dalgın uyuyan şehir
Solarken albümlerde çocuklar ve askerler
Yüzün bir kır çeçeği gibi usulca söner
Uyku ve unutkanlık gittikçe derinleşir

Yan yana uzanırdık ve ıslaktı çimenler
Ne kadar güzeldin sen! nasıl eşsiz bir yazdı!
Bunu anlattılar hep, yani yiten bir aşkı
Geçerek bu dünyadan bütün ölü şairler

Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim
Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver
Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim
Ve ben çekip giderim bir nehir akıp gider

1965 
(Bir Gün Mutlaka)

Ataol BEHRAMOĞLU

S.b.l .çk.ç

 

Bana ondan nefes…

 

Biliyorum Sana Giden...

Biliyorum sana giden yollar kapalı
Üstelik sen de hiçbir zaman sevmedin beni

Ne kadar yakından ve arada uçurum;
İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi

Uyandım uyandım, hep seni düşündüm
Yalnız seni, yalnız senin gözlerini

Sen Bayan Nihayet, sen ölümüm kalımım
Ben artık adam olmam bu derde düşeli

Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya
Yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki

Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi
Ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği

Kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;
Hangi şarkıyı duysam, bizimçin söylenmiş sanki

Tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor
Nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini

Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;
Bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri

Rastlaşmamak için elimden geleni yaparım
Bu böyle pek de kolay değil gerçi...

Alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;
Bunun verdiği mutluluk da az değil ki

Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa,
Sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki

İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,
Son isteğimi de söyleyebilirim şimdi:

Bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu
Yalvarırım onu okuma çarşamba günleri.