Eylül ve Yağmur

Yağmur,
Kadıköy rıhtımından denize sağılan gözyaşı.
Yıldızlar söndüğünde,
Eylül'ün kadim yoldaşı...
Adınları ikişer sayılan
Korkuya bıçak gibi çekilen
Haydarpaşa garında yahut
Elleri kınalı,
Yanakları onyedisinde
Beyoğlunda saçlarını savuran
Şuh bir kadındır yahut
Bir de Eylül varsa dışarıda
Bir kaç uykusuzluk
Kefensiz girilen mezar gözleri...
Gece düşünde kebair günah
Dahası
Topraktan ve sudan bahane
Sonrası yağmurun getirdiği ölüm olacak,
Geleceksin değil mi?

Bir Zamanlar...

Çıkmaz Sokak....

 

Bıyıkları çocuk, elleri delikanlı
Bir Katolik kirli kızıl rua
Saçları kıvırcık, yorgun sarı
Tutulmuş Ortadoks bir aşka

Kazım Koyuncu "Tsira"

Gül Kokusu

…Ve gözbebeklerin

Yasaklı bir mabed gibi

Hep karşımda durur…

Cemre düşmemiş gecemde

Dilimin ucunda adın

Son gül son umudum olur…