Bırakma Kendini...

 

Bizim Gülüşümüz...

Gün daha dönümüne ulaşmadan

İçimde yıldızları sönmüş akşamlarımın 

Aşkımız tükendi sevgilim 

Ah ben tükendim Yarına kalmadım 

Seninde bilip bilmediğin 

Neye uzatsam ellerimi tertemiz 

İki hece arasında 

Biri geldi kirletti mavisini baharın 

Vazgeçince insan sevmekten 

Umut etmekten 

Bize has gülüşümüz düştü yüzümden 

Her aşkın vardır illaki vefası 

Kimselerin bilmediği lisandır duası 

Şimdi benimde sol yanım aşkının yarası

Vefa

Kardır yağan üstümüze geceden,
Yağmurlu, karanllık bir düşünceden,
Ormanın uğultusuyla birlikte
Ve dörtnala, dümdüz bir mavilikte
Kar yağıyor üstümüze inceden

Sesin nerde kaldı, her günkü sesin,
Unutulmuş güzel şarkılar için
Bu kar gecesinde uzaktan, yoldan
Rüzgâr gibi tâ eski Anadolu'dan
Sesin nerde kaldı? Kar içindesin!

Ne sabahtır bu mavilik, ne akşam!
Uyandırmayın beni uyanamam.
Kaybolmuş sevdiklerimiz aşkına,
Allah aşkına, gök, deniz aşkına
Yağsın kar üstümüze buram buram

Buğulandıkça yüzü her aynanın
Beyaz dokusunda bu saf rüyanın
Göğe uzanır -tek, tenha- bir kamış
Sırf unutmak için, unutmak ey kış!
Büyük yalnızlığını dünyanın.

Gerçek

 Ardına bakmadan gitti

Demek gerçekten sevdi

Benim ki zaten gerçekti

Yıllardır bitmedi gitti

Neşe