Elfida

 

Hiçbir şeyimsin…

Sen benim hiçbir şeyimsin
Yazdıklarımdan çok daha az
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Lüzumundan fazla beyaz
Sen benim hiçbir şeyimsin
Varlığın yokluğun anlaşılmaz

Galiba eski liman üzerindesin
Nasıl karanlığıma bir yıldız olmak
Dudaklarınla cama çizdiğin
En fazla sonbahar otellerinde
Üniversiteli bir kız uykusu bulmak
Yalnızlığı öldüresiye çirkin
Sabaha karşı öldüresiye korkak
Kulağı çabucak telefon zillerinde

Sen benim hiçbir şeyimsin
Hiçbir sevişmek yaşamışlığım
Henüz boş bir roman sahifesinde
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Ne çok çığlıkların silemediği
Zaten yok bir tren penceresinde

Sen benim hiçbir şeyimsin
Yabancı bir şarkı gibi yarım
Yağmurlu bir ağaç gibi ıslak
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Uykumun arasında çağırdığım
Çocukluk sesimle ağlayarak

Sen benim hiçbir şeyimsin. Attila İlhan

Rastgele…

Şimdi sen bu bahar mevsiminde

Kiraz ağacında bir çiçek

Yaprakların arasından

Gülümseyerek

Çıksan karşıma

Şehzadebaşı bulvarı üzerinde

Gözlerim nefti gözlerim ellerinde

Yağmur yağsa ıslansak

Birbirimize yalansız sarılsak

Benim yüzümde senin gülüşün

Senin göğsünde çarpsa kalbim

Kavuşamasak

Asırlık bir hasret yutkunsak

Bir saniyemiz bile olmasa konuşacak

Yinede güzeldi aşkına rastlamak…

Ateş yerine...

İstediğin kadar inkar etsende
Suçum günahım yoktur desende
Uzaktan uzağa gülüp geçsende
Aşkım yakacak seni ateş yerine

Aşkı çekenler görür ağlar halime
Düştüm zalim yarin bir eline
Yalan, talan oldum elin dilinde
Aşkım yakacak seni ateş yerine

Bırakma Kendini...