Sonuna gelmeden…

 "Gömleğin tüm düğmelerini yanlış iliklemek gibidir, bazı insanları sevmek.

En başından beri yanlış yaptığını, sonuna gelmeden anlayamıyorsun." Oğuz Atay

Hikayeler…

 “Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar. Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir.”Tolstoy

Belki

Rüzgarlı bir ağacın ardında bekler

Bizi belki renkli güller, kelebekler

Sarılıp seninle birbirimize

Uçsuz bucaksız bir mavilikte 
Ağlayalım annesini yitirmiş çocuklara

Elfida

 

Hiçbir şeyimsin…

Sen benim hiçbir şeyimsin
Yazdıklarımdan çok daha az
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Lüzumundan fazla beyaz
Sen benim hiçbir şeyimsin
Varlığın yokluğun anlaşılmaz

Galiba eski liman üzerindesin
Nasıl karanlığıma bir yıldız olmak
Dudaklarınla cama çizdiğin
En fazla sonbahar otellerinde
Üniversiteli bir kız uykusu bulmak
Yalnızlığı öldüresiye çirkin
Sabaha karşı öldüresiye korkak
Kulağı çabucak telefon zillerinde

Sen benim hiçbir şeyimsin
Hiçbir sevişmek yaşamışlığım
Henüz boş bir roman sahifesinde
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Ne çok çığlıkların silemediği
Zaten yok bir tren penceresinde

Sen benim hiçbir şeyimsin
Yabancı bir şarkı gibi yarım
Yağmurlu bir ağaç gibi ıslak
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Uykumun arasında çağırdığım
Çocukluk sesimle ağlayarak

Sen benim hiçbir şeyimsin. Attila İlhan