Hiçbirşeyimsin

 

İki hece bir tekrar

Dudaklarım çarpınca iki hece bir tekrar

Göğsümde düğümlenir yetim bir efkar

Uzaktan kokunu getirir usulca rüzgar

Halimi yalnız kimsesiz çocuklar anlar

Avucumdan akar usul usul yoklar

Bilinmez bir diyardır gittiğin yollar

Dindirir mi içimdeki özlemi bahar

Halimi yalnız kimsesiz çocuklar anlar

Ardın sıra toprağa dokunan sular

Heves edip yaslansam yıkılır dağlar

Yokluğun gönlümde durmadan kanar

Halimi yalnız kimsesiz çocuklar anlar

Sırlanmış kavrayış

Bazı türküler vardır, kısık sesle söylenmez

Perdeleri ve karanlıkları yırtan bir haykırıştır

Bazı sevdalar vardır, saklasan da gizlenmez

Görünmez göz ile sırlanmış bir kavrayıştır.

Sen de öylesin

Kemiğe saplanmış kıymık gibi hevesli bir fikir
Bıçağın ağzında çelikten nefesli bir zehir
Kendini birden boşluğa bırakan sesli bir nehir
Sen de öylesin sevdiğim durma kendini bildir
 
Ve seslendim boşluğa bitimsiz mahzenlerden
Geçtim yedi kıta dört iklim çöküntü depremlerden
Rastladığım her boyut ve karmaşık düzlemlerden
Sonuç hep sen çıkıyor kurduğum denklemlerden

Kördüğüm...

Boşluğa haykırmak bile bir eylemdir adını
Yârim niçin kırdın sana uzanan dallarımı
Bilinmez, çetrefil bir yoldur şimdi yürüdüğüm
Kalbimde çırpınan sevdan bile bir kördüğüm
 
Kalbim iki parça yarısı kan yarısı kayıp
Hiçbir baharda hiçbir bahçede durmayıp
Sana doğru koşan günışığı umutlarım var
Gözlerin karşımda gözlerin aşılmaz bir duvar
 
Yârim gel bitir bu çözülmez bilmeceyi
Gel bitir bitmeyen bu yorgun tümceyi
Senle başladığım gün sende yarım kaldı
Gittiğin gün seni yitirdiğim yerde kaldı