Vazgeçtiğim bir sabahtı
Uykumun senden kaçtığı
Geçti kalbimin ağrısı
Aşkın başıma bela açtı
Tövbesiz bir günahtı
Kalmamış halimin mecali
Sensizliğe uzanan bir ahhtı
Kanımı dökmeden öldürür beni
Gülüşün kurşunsuz bir silahtı
Kuşlar yüzünden düştüm
Sanki ben
Gökyüzünden
Yıkıldı içimde zaman
Hava bozdu tozduman
Kırıldı dinlediğim keman
Aşk yandı kül oldu
Mecnun yandı kul oldu
Bitmedi sana olan sevdam
"Dünyada bir tek insana inanmıştım. o kadar inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. ona kızgın değildim. ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkân olmadığını hissediyordum. ama bir kere kırılmıştım. hayatta en güvendiğim insana duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi. sonra, aradan seneler geçtiği halde, nasıl hâlâ ona bağlı olduğumu gördükçe, ruhumda daha büyük bir infial duyuyordum." Sabahattin Ali “ Kürk Mantolu Madonna”
Bir yanılgı içinde
Yoruldu ruhum, yoruldu ömrüm
İki seçenek arasında
Yaşadım yaşadım durdum
Bir ışıktım karanlığa koşan
Kaç defa yanıp kaç defa söndüm
Gecenin tavan arasında
Gözlerim çocuk bakışlı hala
Gidenin ardı sıra
Kelimeler yabancı
Kelimeler uzak bana
Uzat ellerini arasıra arasıra
Payımı aldım bu sevdadan
Yarın diye bişey
Diye bişey yok
Bir boşluktayım
Kaldım ortasında
Yıldızlarım düküldü sahiden
Omuzlarım ağaç kabuğu
Taşımaktan boynunda günahını
Umudum gömülmekten topraklı
Neye uzatsam ellerimi merhametli
Kirlendi beyazı mavisi yüzümün
Koynunda nefti karanlığın
Artık bana gelme beklemeyeceğim
Beklesende gelmeyeceğim
Sana son bişey söyleyeceğim
Son bişey
