Serzeniş

Uğruna ömrünü verdiğin sevgili

Sana el olmuş uzaktan seslenir

Küllenmiş yüreği gözleri nemli

Köşe başında bir soluk nefeslenir

Aşkın hesabını varmıdır bir tutan

Gidene ne oldu kalan nerde kaldı

Kimde kabahat önce kimdi unutan

Çoğaldı özlemi kimin ömrü azaldı

Asla beraber olamayacağız. 

Aynı evi, aynı teni paylaşamayacağız. 
Aynı masada oturmayacağız. 
Hatta aynı şehirde bile oturmayacağız.

Belki bir gün son kez görüşeceğiz, ikimiz de bunun son olduğundan habersiz. 
Son kez el ele gezeceğiz, belki de son kez söyleyeceğiz birbirimizi sevdiğimizi.

Yine beraber planlar yapıp, tutamayacağımız 
Son sözleri vereceğiz birbirimize. 
Ve elbette yollarımız yine ayrılacak bir gün.

Sonra aramıza şehirler girecek, 
Hiç karşılaşmayacağız. 
Tesadüfler bile bir araya getiremeyecek. 
Sonra da belki birimiz öleceğiz, diğerimiz hiç bilmeyecek NH

 

Allahaısmarladık

Elimi beş yerinden dağladı beş parmağın,
Bağrımda da yanmadık bir yer bırakmadan git... 
Bir yarın göçtüğünü,çöktüğünü bir dağın 
Görmemek istiyorsan ardına bakmadan git! 

Yavrusunun yoluna dalan bir dul bakışı 
Andırıyor ışıksız evinde pencereler. 
Biraz yeşermek için beklesin artık kışı 
Çağlayansız yamaçlar,suyu dinmiş dereler. 

Bir sarı yaprak gibi düştü gönlüm yoluna, 
Buğulu gözlerimden geçmediğin gün olmaz: 
Benim kadar titremez hiç bir yiğit oğluna, 
Hiç bir ana kızına bu kadar düşkün olmaz. 

Bin fersahtan duyarım kimle gülüştüğünü, 
Alnından öz kardeşim öpse ben irkilirim. 
Değil yalnız ardına kimlerin düştüğünü, 
Kimlerin rüyasına girdiğini bilirim. 

Gözlerimi gün gibi kamaştıran yüzünü 
Daha candan görürüm senden uzaklaşınca. 
Sararırsın dönüşte görünce öksüzünü: 
Bir gelinlik kız olur aşkım senin yaşınca. 

Elimi beş yerinden dağladı beş parmağın, 
Bağrımda da yanmadık bir yer bırakmadan git. 
Bir yarın göçtüğünü,çöktüğünü bir dağın 
Görmemek istiyorsan ardına bakmadan git!

Faruk Nafiz ÇAMLIBEL