Tespit…

 "Dünyada bir tek insana inanmıştım. o kadar inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. ona kızgın değildim. ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkân olmadığını hissediyordum. ama bir kere kırılmıştım. hayatta en güvendiğim insana duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi. sonra, aradan seneler geçtiği halde, nasıl hâlâ ona bağlı olduğumu gördükçe, ruhumda daha büyük bir infial duyuyordum." Sabahattin Ali “ Kürk Mantolu Madonna”

Arasıra

Bir yanılgı içinde

Yoruldu ruhum, yoruldu ömrüm

İki seçenek arasında

Yaşadım yaşadım durdum

Bir ışıktım karanlığa koşan

Kaç defa yanıp kaç defa söndüm

Gecenin tavan arasında

Gözlerim çocuk bakışlı hala

Gidenin ardı sıra

Kelimeler yabancı

Kelimeler uzak bana

Uzat ellerini arasıra arasıra

Son defa

Payımı aldım bu sevdadan

Yarın diye bişey

Diye bişey yok

Bir boşluktayım

Kaldım ortasında

Yıldızlarım düküldü sahiden

Omuzlarım ağaç kabuğu

Taşımaktan boynunda günahını

Umudum gömülmekten topraklı

Neye uzatsam ellerimi merhametli

Kirlendi beyazı mavisi yüzümün

Koynunda nefti karanlığın

Artık bana gelme beklemeyeceğim

Beklesende gelmeyeceğim

Sana son bişey söyleyeceğim

Son bişey

 

Yokluğunda…

Yokluğuna alışmak

Soğuk bir gecenin ayazında 

Ateşin başında

dışarıda kalmak

Ve üşüyerek beklemek gelmeyecek birini

Ellerin soğuk kesiği kaskatı

Karanlıkta üstelik 

Bilinmez bir şekilde ürkek

Ve heyecanına yenik titrek

Hiç geçmeyen bir özleme tahammül etmek

Gökyüzünden perde perde geçerken bulutlar

Yıldızlar yanıp yanıp sönerken

Yarım kalmış bir aşk/bir şiir kadar acınası…

HERKESLEŞİYORSUN…

Arayıpta bulamamak ne acıdır,
Yahut onu kaybedip çaresiz kalmak..
Ama en ağırı ne biliyor musun?
Sen onun yanındayken
O aslında hiç senin yanında olmamıştır
Bunu farkedince insan
Ne vakit o vakit oluyor
Ne de insan aynı insan..
Aradan bir aşk yılı geçmiş
Tüm dertler iliklenip kanatlara dikilmiş
Ve gözlere pembe bir perde çekilmiş
Uçtuğunu sanırsın
Ama hep aynı yerdesindir..
Gün gelipte perde inince zavallı bir yoksunluk çöküyor gözlerinin dibine
Bütün mavilikler siyaha bürünüyor
Ve sen kirleniyorsun.
işte o zaman ne tuttuğun güvercin beyaz
Ne de soluduğun hava berrak..
Aşk girdiği kalbin şeklini alırdı her zaman
Bunu seninle öğrendim
Doyurucuydu ve sıcaktı
Seni diğerlerinden farklı kılan
Ve beni savunmasız bir kuş misali
Ölümlerden ölüme salan..
Ama güneş gidipte
Gece inince
Tarifsiz bir sızı işledi sol yanıma
Birden yok olup giden gülüşün
Dikenli bir ip dayadı boğazıma
Seni sustum,
Karanlık gecede, kör pusuda..
Ve ne yazık
Bunca yaşanmışlık ardında gördüğüm
Aşk dediğim şey
Ellerinle boğazıma geçirdiğin bir kör düğüm..
ince bir veda havası sarıyor dört yanımı
Sen umursamıyorsun..
Ölüm diyorum ölüm,
Dayandı kapıma
Bilmiyorsun..
Makyajı akıyor farkının, herkesleşiyorsun.. Özdemir Asaf