Yalnızlık

Satır aralarına bıraktım seni

Karanlık gecelerin yalnızlığına

Asıl şimdi gelmelisin

Gelmelisin sıcacık tebessümünle

Ve simsiyah gözlerinle derin

Mavi bir okyanus gibi serin

Gelmelisin yalnızlığıma

Müptela

 Sen beni hep böyle mutsuz mu sandın

Gördüğümden günden beri 

neşemi yüzümden aldın

Nasıl inandım sana nasılda kandım

Beni sen hep böyle yarım yaralı bıraktın

Bitimli beni

Bitimsiz bir aşka müptela yaptın

Ahh

Vazgeçtiğim bir sabahtı

Uykumun senden kaçtığı

Geçti kalbimin ağrısı

Aşkın başıma bela açtı 

Tövbesiz bir günahtı

Kalmamış halimin mecali

Sensizliğe uzanan bir ahhtı

Kanımı dökmeden öldürür beni

Gülüşün kurşunsuz bir silahtı

Kuşlar yüzünden düştüm 

Sanki ben 

Gökyüzünden

Bitimsiz

Yıkıldı içimde zaman

Hava bozdu tozduman

Kırıldı dinlediğim keman

Aşk yandı kül oldu

Mecnun yandı kul oldu

Bitmedi sana olan sevdam

Tespit…

 "Dünyada bir tek insana inanmıştım. o kadar inanmıştım ki, bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. ona kızgın değildim. ona kızmama, darılmama, onun aleyhinde düşünmeme imkân olmadığını hissediyordum. ama bir kere kırılmıştım. hayatta en güvendiğim insana duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi. sonra, aradan seneler geçtiği halde, nasıl hâlâ ona bağlı olduğumu gördükçe, ruhumda daha büyük bir infial duyuyordum." Sabahattin Ali “ Kürk Mantolu Madonna”