Hikaye...

Her şehir bir şeyler çalıyor bizden
Ve biz yeminliyiz kendimize maziden

Zafer...

En büyük mağlubiyetler, zafer benimdir dediğin anda gelir.

Palwan Halmyradow "Gulhanym"

 

http://www.youtube.com/watch?v=ynPA8fqjUz8

TAHSİLAT...

İşte geldim söyle son sözünü
Bir daha sana gelmeyeceğim
Özümden çok sevmiştim özünü
Bir daha böyle sevmeyeceğim

KUM SAATİ

Tükendikçe aklımda, birikiyorsun gönlümde
Doğrudur bunun terside...
Zaman avuçlarının arasına sıkışmış
Ezelde sen, ebedde...
 

Beni bir gerçeğe inandır.

Erken kalkıp kuş cıvıltıları arasında yürüdüğüm yollarda hep seninle geçen anları hatırlayıp gülümsediğimi çoktan unutmuşum. Yüzüme tatsız bir ifade yerleşmiş, gidişin oturmuş duruyor içimde. Kalbimin içinden geçenlere dönüp bakmıyorum artık, oysa hepsi tanıdık. Bir akşam vakti sana rastlarım belki diyerek geminin güvertesine çıkıyorum, heyhat ki hala gözlerini umut ediyorum. Oysa sen beni ne çok severdin hep benden bahsederdin ağaçlara kuşlara arkadaşlara tanıdık tanımadık insanlara :) yanılmışım aslında sen hiç bir zaman benimle beraber değilmişsin sadece ben hayal edip o hayale kendimi inandırmışım pişmanlık bile duyamayacağım kadar derine inmiş varlığın hadi şimdi beni bir gerçeğe inandır kırılan aynalarda suretlerin raksını avuçlarak dök gökyüzüne öylesine muhal kandillerin ışığı aydınlatacak bir süre fakat karanlıklar yutacak bütün yönleri şimdi durduğum yere kim ama kim hayat verecek...
 

Münir Nurettin SELÇUK "Affeyle Günahım"

Gözlerime Bak Yine

Hani o akşamüstleri
Üniversiteli gençler dönerken evlerine
Gözlerimim kıyısından bir mahşer seyrederdin
Yorgun gözlerin uykulu
Yağmur kokulu saçlarına dokunsam
Parlayan bir yıldız olurdun
Elini tutsam gülümseyen bir gelincik çiçeği
Bütün kristali kırılır kalbimin
Şekilsiz kavgalardan...
Ve şimdi;
Küskün ihtilaller ile
Kanlı intikamlar bırakan
Ateş kesilen gözlerime bak yine...

Sevsende Beni...

Ne zaman bir yıldız düşürsem
Tutamıyorum...
İlk günki gibi sevsende beni
Gözlerinin çiğ düşmüş yanını
Unutamıyorum...

Su...

Sen suyu kırılırken gördün mü hiç?
Ben bir kez gördüm!
O günden beridir suya bakamam...

Emanet

Hep Allah'a emanet etti bizi gidenler

Çünkü onlarda bilirler

gidenler geri dönmezler...

 



 

Yosunlu İskele

Yosunlu iskele mi ne? bütün gözlerin
Küstah fırçaların çizdiği portrelerde
Böyle sabaha dek uykusuz beklediğin
ölmeye yeminli bu kızıl nöbetlerde
Hala üzerinden atamadığın
Bu kominist tedirginliğin
Gözlerindeki keskin kıvılcımlar
her çığlığın sustuğu
içindeki o uçurumlar
öylesine karanlık...

Yosunlu iskele mi ne? bütün gözlerin
Haliçe inen gemiler gibi ağırdır inan
Çünkü ulan;
Sende bana yeminliylen
Bu suskunluk neden?

 

Nar Çiçeği

Bebekler tanıdım

Ayışığına karşı doğan
Ve güneşe erken tutulan bebekler
Narçiçeği olurlardı yağmurda
Islak ve dinç kokarlardı
Yorulmamış göz uçlarıyla…
Hepsi birden endişe toplardı
Emerlerdi hayatı gelen her günden
Tuttukları minik avuçlarıyla…
Seni de böyle tanıdım!
Yıldız gibi akıyordun bir boşluğa
Alev almış saçlarına tutundum
Ağlayan gözlerimin ucuyla
Bileğime perçinli parmaklarım
Tebessümün saklanmış avucumda
Üst üste yıkılmadan az önce
Hani merhaba ile gönderdiğin…

 

Kalbimin Dili...

Kalbim diyorum
Neden böyle çarpıyorsun onu görünce
Sus diyor
Ritmimi bozma onu seyreyle sadece

Eylül ve Yağmur

Yağmur,
Kadıköy rıhtımından denize sağılan gözyaşı.
Yıldızlar söndüğünde,
Eylül'ün kadim yoldaşı...
Adınları ikişer sayılan
Korkuya bıçak gibi çekilen
Haydarpaşa garında yahut
Elleri kınalı,
Yanakları onyedisinde
Beyoğlunda saçlarını savuran
Şuh bir kadındır yahut
Bir de Eylül varsa dışarıda
Bir kaç uykusuzluk
Kefensiz girilen mezar gözleri...
Gece düşünde kebair günah
Dahası
Topraktan ve sudan bahane
Sonrası yağmurun getirdiği ölüm olacak,
Geleceksin değil mi?

Bir Zamanlar...

Çıkmaz Sokak....

 

Bıyıkları çocuk, elleri delikanlı
Bir Katolik kirli kızıl rua
Saçları kıvırcık, yorgun sarı
Tutulmuş Ortadoks bir aşka

Kazım Koyuncu "Tsira"

Gül Kokusu

…Ve gözbebeklerin

Yasaklı bir mabed gibi

Hep karşımda durur…

Cemre düşmemiş gecemde

Dilimin ucunda adın

Son gül son umudum olur…

Güç...

Aklı başında kalabilmek, mangal gibi bir yürek ister...