İmkansız…

 Sen bana bakarken

Görmediğin için gözlerini

Beni anlaman imkansız

Aklınızda bulunsun

 “İyileştirdiğiniz herkes bir gün sizi hasta edecek.”

Yarım ezgi…

Gündüz mavi, gece siyahtır göğün rengi

Bulunmaz sana olan sevgimin dengi 
Unutma bugün değilse de yarın belki
Seninde dert olur sinende o yarım ezgi

Nasıl yani…

 Ne iş yaparsın sen, dedi.

"Hamalım ben." dedim.

Nasıl yani, dedi.

Elimden tutmasını bilenin yüreğini taşırım, dedim.

Yol…

 “İnsanları hak ettikleri yerde bırakmak, yarı yolda bırakmak değildir.”

Mızıkacı Çocuk

Boynuna o yeşil fuları sarma çocuk 

Gece trenlerine binme kaybolursun, 

Sokaklarda mızıka çalma çocuk, vurulursun. 

Korkusu kalmış içimizde terkedilmiş çocukların, 

Yitik yüzlü fotoğraflar duruyor siyah-beyaz. 

Kırık bir vazo masanın ortasında, 

Yıkık dökük odada, 

Susuz ve çiçeksiz.. 

Tasını tarağını toplayıp gidiyor gökyüzü tepemiz...den, 

Korkusunu bırakıyor içimize, 

Karanlığını. 

Yalnızlık gibi bir şey düşüveriyor yüreğimizden, 

Korkusu kalıyor içimizde, 

Susuzluğu.. 

Ne vakit kalırsa insan korkusuyla bir başına 

Ve yalnızlığı çığ gibi büyüyorsa, 

Sabahları erken kalkmalı daima, 

Traş olmalı, 

Saçını sakalını taramalı 

Ve en güzel giysilerle çıkmalı sokağa 

Ki gün doğmuyorsa bir daha 

Ve inancın kefesi bundan yanaysa 

Ve artık ölümse korkunun soğuk adı, 

Düşüvermişse yüreğimize, 

Yapacak bir şey kalmamıştır, 

Mutluluk adına... 

Attila İLHAN

Sonuna gelmeden…

 "Gömleğin tüm düğmelerini yanlış iliklemek gibidir, bazı insanları sevmek.

En başından beri yanlış yaptığını, sonuna gelmeden anlayamıyorsun." Oğuz Atay

Hikayeler…

 “Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar. Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir.”Tolstoy

Belki

Rüzgarlı bir ağacın ardında bekler

Bizi belki renkli güller, kelebekler

Sarılıp seninle birbirimize

Uçsuz bucaksız bir mavilikte 
Ağlayalım annesini yitirmiş çocuklara

Elfida

 

Hiçbir şeyimsin…

Sen benim hiçbir şeyimsin
Yazdıklarımdan çok daha az
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Lüzumundan fazla beyaz
Sen benim hiçbir şeyimsin
Varlığın yokluğun anlaşılmaz

Galiba eski liman üzerindesin
Nasıl karanlığıma bir yıldız olmak
Dudaklarınla cama çizdiğin
En fazla sonbahar otellerinde
Üniversiteli bir kız uykusu bulmak
Yalnızlığı öldüresiye çirkin
Sabaha karşı öldüresiye korkak
Kulağı çabucak telefon zillerinde

Sen benim hiçbir şeyimsin
Hiçbir sevişmek yaşamışlığım
Henüz boş bir roman sahifesinde
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Ne çok çığlıkların silemediği
Zaten yok bir tren penceresinde

Sen benim hiçbir şeyimsin
Yabancı bir şarkı gibi yarım
Yağmurlu bir ağaç gibi ıslak
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Uykumun arasında çağırdığım
Çocukluk sesimle ağlayarak

Sen benim hiçbir şeyimsin. Attila İlhan

Rastgele…

Şimdi sen bu bahar mevsiminde

Kiraz ağacında bir çiçek

Yaprakların arasından

Gülümseyerek

Çıksan karşıma

Şehzadebaşı bulvarı üzerinde

Gözlerim nefti gözlerim ellerinde

Yağmur yağsa ıslansak

Birbirimize yalansız sarılsak

Benim yüzümde senin gülüşün

Senin göğsünde çarpsa kalbim

Kavuşamasak

Asırlık bir hasret yutkunsak

Bir saniyemiz bile olmasa konuşacak

Yinede güzeldi aşkına rastlamak…

Ateş yerine...

İstediğin kadar inkar etsende
Suçum günahım yoktur desende
Uzaktan uzağa gülüp geçsende
Aşkım yakacak seni ateş yerine

Aşkı çekenler görür ağlar halime
Düştüm zalim yarin bir eline
Yalan, talan oldum elin dilinde
Aşkım yakacak seni ateş yerine

Bırakma Kendini...

 

Bizim Gülüşümüz...

Gün daha dönümüne ulaşmadan

İçimde yıldızları sönmüş akşamlarımın 

Aşkımız tükendi sevgilim 

Ah ben tükendim Yarına kalmadım 

Seninde bilip bilmediğin 

Neye uzatsam ellerimi tertemiz 

İki hece arasında 

Biri geldi kirletti mavisini baharın 

Vazgeçince insan sevmekten 

Umut etmekten 

Bize has gülüşümüz düştü yüzümden 

Her aşkın vardır illaki vefası 

Kimselerin bilmediği lisandır duası 

Şimdi benimde sol yanım aşkının yarası

Vefa

Kardır yağan üstümüze geceden,
Yağmurlu, karanllık bir düşünceden,
Ormanın uğultusuyla birlikte
Ve dörtnala, dümdüz bir mavilikte
Kar yağıyor üstümüze inceden

Sesin nerde kaldı, her günkü sesin,
Unutulmuş güzel şarkılar için
Bu kar gecesinde uzaktan, yoldan
Rüzgâr gibi tâ eski Anadolu'dan
Sesin nerde kaldı? Kar içindesin!

Ne sabahtır bu mavilik, ne akşam!
Uyandırmayın beni uyanamam.
Kaybolmuş sevdiklerimiz aşkına,
Allah aşkına, gök, deniz aşkına
Yağsın kar üstümüze buram buram

Buğulandıkça yüzü her aynanın
Beyaz dokusunda bu saf rüyanın
Göğe uzanır -tek, tenha- bir kamış
Sırf unutmak için, unutmak ey kış!
Büyük yalnızlığını dünyanın.

Gerçek

 Ardına bakmadan gitti

Demek gerçekten sevdi

Benim ki zaten gerçekti

Yıllardır bitmedi gitti

Neşe

 

Yitip giden sevdamız

Ahsen

Kırdın kalbimi, sevdiğim yerinden

Artık, parçalanmış bir yarım ezgisin

Tutsak notalardan bestelediğim

Leyla olmaksa bahtın

İçimde ateşler yaktın

Küllerimden tahtın

Ahsen

En uzun ahısın ömrümün

Yaşadığı çağa sığmayan gözlerinle

Ne kadar uzakta olursan ol

Akşamüstleri aklından geçeceğim

Kapında bir menekşe açacak

Bir kiraz çiçeği pencerende

Eğilip bir nergis koklayacaksın bahçende

Göğüs kafesinde çırpınan bir kuş sesi duyacaksın

Anlayacaksın, ağlayacaksın

Yitip giden sevdamıza...

Ya gitme yada kal...