Mızıkacı Çocuk

Boynuna o yeşil fuları sarma çocuk 

Gece trenlerine binme kaybolursun, 

Sokaklarda mızıka çalma çocuk, vurulursun. 

Korkusu kalmış içimizde terkedilmiş çocukların, 

Yitik yüzlü fotoğraflar duruyor siyah-beyaz. 

Kırık bir vazo masanın ortasında, 

Yıkık dökük odada, 

Susuz ve çiçeksiz.. 

Tasını tarağını toplayıp gidiyor gökyüzü tepemiz...den, 

Korkusunu bırakıyor içimize, 

Karanlığını. 

Yalnızlık gibi bir şey düşüveriyor yüreğimizden, 

Korkusu kalıyor içimizde, 

Susuzluğu.. 

Ne vakit kalırsa insan korkusuyla bir başına 

Ve yalnızlığı çığ gibi büyüyorsa, 

Sabahları erken kalkmalı daima, 

Traş olmalı, 

Saçını sakalını taramalı 

Ve en güzel giysilerle çıkmalı sokağa 

Ki gün doğmuyorsa bir daha 

Ve inancın kefesi bundan yanaysa 

Ve artık ölümse korkunun soğuk adı, 

Düşüvermişse yüreğimize, 

Yapacak bir şey kalmamıştır, 

Mutluluk adına... 

Attila İLHAN