Devr-i Alem

Tenha bir kavuşmak peşinde elleri
Gözlerini ufka doğru yatırmış
Kim bilir pişmanlıktır belki düşleri
Aşkı ateşten çekip göğsüne asmış
Sitemkar bir hüzündür gülüşleri
Her defa bir sonrakine aldanmış

Basamaklar...

Şimdi;
Dünyanın öbür yarısı aydınlık
İçimde;
Sancısı hiç dinmeyen bir karanlık
Gözlerimi ne yana çevirsem senli bahçeler
Başlıyor bir yağmur, bir yağmur daha
Ve dökülüyor damlalar göğün mavisinden
Bir boşluktan uzakta kalan bir başka boşluğa
Merdiven basamaklarına oturmuş çocuklar
Her insanı yorar, bir değer uğruna tırmandığı yokuşlar
Bende şefkat iğnelenmiş sesine karşı yürüyorum
Seni böyle yiğit gördükçe, daha da büyüyorum.
 

Buselik Makamı

Al gönlümü ayine-i manadır bu
Senden bana bir suret-i ranadır bu
Hatt-u gelip ey mâh utanırsın bir gün
Hüsnüne gurur etme ki dünyadır bu...

Sonuç...

İnsan, Allahsız bir kainatın insafına terkedilmiş olamaz.

Kalbimin ritmi

Çek vur usulca şakağımdan beni
Kalbim yine de sever seni bel ki